Creepyman900 Sandbox (PL)

Identyfikator podmiotu: SCP-PL-091

Klasa podmiotu: Bezpieczne

Specjalne czynności przechowawcze:
        Nośnik z algorytmem oraz trzy zapasowe kopie nośnika znajdują się w pokoju L759, w szafce oznaczonej numerem (1). Stacja konstrukcyjna wraz z jej planami znajdują się w tym samym pokoju, w szafce oznaczonej numerem (2). Dostęp do pokoju posiadają pracownicy SCP o poziomie dostępu 3. lub wyższym; w razie potrzeby do pokoju mogą wejść technicy w obecności upoważnionego personelu.
        Stacja przechowywana jest obecnie jedynym istniejącym egzemplarzem (lista wcześniej zbudowanych stacji: załącznik E-M662-0042).
W przypadku nieupoważnionego dostępu do pomieszczenia, personel ma obowiązek użyć broni obezwładniającej. Obezwładnionej osobie należy podać dowolny środek amnezyjny, a następnie umieścić ją w areszcie.

Opis:
        Podmiot składa się z dwóch części: dysku twardego o rozmiarze 60[GB] oraz planów stacji konstrukcyjnej zapisanych odręcznie na kartkach formatu A4. Algorytm jest przechowywany na oryginalnym nośniku; nie jest możliwe jego bezpośrednie odtworzenie na komputerze, dopóki nie zostanie podłączona stacja konstrukcyjna zbudowana według ww. planów.
        Algorytm M662 jest zestawem procedur oryginalnie zaprojektowanych w 2002 roku przez dr inż. S█████ █████, a następnie wielokrotnie optymalizowanych przez dalece rozszerzone implementacje sieci Kohonena oraz Hopfielda, znajdujące się na serwerach uniwersytetu █████████████. Procedury nie wymagają dużej mocy obliczeniowej, lecz ich złożoność daleko wykracza poza zdolności postrzegania ludzkiego mózgu. Algorytm implementuje się w pamięci ROM mikrokonstruktorów zbudowanych przy użyciu stacji. Mikrokonstruktory następnie wszczepia się w tylną część czaszki i podłącza odpowiednie piny do naczyń krwionośnych oraz systemu nerwowego człowieka. Osoba, której wszczepiono SCP-PL-091, nie odczuwa po zabiegu żadnych zmian.
        Po głębokiej analizie dokumentacji układu nie stwierdzono żadnych anomalnych zjawisk, jednak zasada działania algorytmu nie daje się wytłumaczyć w żaden sposób. Zespół ekspertów przetłumaczył algorytm do postaci asemblerowej, lecz tradycyjny komputer nie był w stanie wykonać wszystkich instrukcji w nim zawartych. Jeden z układów dostał nową kość pamięci ROM z zapisanym na niej algorytmem testowym; po wszczepieniu rozruch układu nie był możliwy.

Skutki wszczepienia:
        Po dokonaniu wszczepu, nosiciel podmiotu jest w stanie przeżyć od dwóch do (szacunkowo) dziesięciu lat, w zależności od mocy obliczeniowej mikrokonstruktora. Pod koniec życia u nosiciela obserwuje się zarówno masowe infekcje układu odpornościowego, jak i zmiany fizyczne niepasujące do żadnych znanych chorób. W końcowym stadium osoba umiera w męczarniach przez około dwanaście dni, doświadczając rozpadu około 40% tkanek. Po śmierci pozostałe tkanki powoli zanikają przez kolejne dwa miesiące, a w ich miejscu M662 podstawia metalowe, zubożone odpowiedniki. Mózg jest w pełni rekonstruowany do postaci metalowej, a ostatni stan napięć mózgu biologicznego jest odwzorowywany w sieci neuronów syntetycznych. Chociaż po zakończeniu procesu nosiciela biologicznego już nie ma, to jego świadomość prawdopodobnie zostaje zachowana wraz ze wszystkimi wspomnieniami. Robot skonstruowany przez podmiot jest w stanie samodzielnie funkcjonować oraz naprawiać własne uszkodzenia, dopóki będzie miał dostarczaną energię. W przypadku jej braku następuje spadek napięć wewnątrz konstrukcji, co skutkuje zniszczeniem znaczącej jej części. Nie jest możliwe ponowne uruchomienie robota z uwagi na ogromną złożoność syntetycznego mózgu.
        Zapis ostatniego badania jednego z robotów znajduje się w załączniku E-M662-0107.

Proces rekonstrukcji:
        Po wszczepieniu automatycznie uruchamia się algorytm zapisany na sztywno w pamięci ROM, a układ przechodzi w stan uśpienia. Podczas wieloletniego oczekiwania podmiot gromadzi informacje o strukturze człowieka, takie jak: mapa systemu nerwowego, mapa naczyń krwionośnych, konstrukcja synaps w mózgu itp.. Do pozyskiwania danych służą mu mikroroboty (zwane wykonawcami), które są tworzone przez mikrokonstruktor i wypuszczane do krwioobiegu nosiciela w ilości średnio 60/[ml] krwi. Układ immunologiczny osoby ze wszczepem jest dostosowywany przez podmiot tak, aby nie stanowił zagrożenia dla procesu, a w razie konieczności może zostać sparaliżowany, co otwiera drogę wielu infekcjom oraz zakażeniom. Gdy wszystkie niezbędne dane zostaną zapisane w pamięci, rozpoczyna się faza restrukturyzacji ciała, objawiająca się niszczeniem (czernieniem, gniciem, rozpadem) tkanek i zastępowaniem przez wykonawców najważniejszych organów metalowymi elementami; surowiec musi zostać dostarczany do krwioobiegu przez cały proces restrukturyzacji, w przeciwnym razie faza może się wydłużyć lub ogólnie zostać przerwana - w takim przypadku nosiciel umiera, a mikrokonstruktor spala własne obwody i kończy działanie. Surowiec może być podawany w postaci stężonej zawiesiny żelaza w soli fizjologicznej. Proces nie wymaga zewnętrznych dostaw energii; do zasilania wykorzystuje ciało umierającego nosiciela.
        Pod koniec fazy restrukturyzacji podmiot zapamiętuje stan napięć wewnątrz mózgu, po czym następuje przerwanie jego cyklu biologicznego. M662 dokonuje odwzorowania sieci neuronów w formie metalowej oraz odświeża stan napięć bezpośrednio z wbudowanej matrycy. Robot gwałtownie przebudza się, posiadając dokładnie te same cechy co jej biologiczny odpowiednik - jej zachowanie, charakter, wiedza nie ulegają modyfikacjom. Powstały robot jest w stanie również kreatywnie myśleć oraz uczyć się nowych rzeczy. Mikrokonstruktor dokonuje samozniszczenia w przeciągu dwóch godzin od zakończenia procesu i staje się bezuzyteczny.

Rekonstrukcja wyglądu:
        Wygląd nie jest odwzorowywany idealnie z powodu błędów optymalizacji algorytmu. Osoba po rekonstrukcji przypomina bardziej szkielet biologicznego nosiciela zbudowany ze stali, niż pełnego człowieka. Twarz może być częściowo pokryta syntetyczną skórą wytworzoną z części węgla zawartego w tkance nosiciela; w obrębie tułowia zazwyczaj występują odchylenia od wyglądu spowodowane zmianą położenia narządów wewnętrznych. Sprawność robota jest nieznacznie gorsza od żywej osoby.

Stacja konstrukcyjna:

o8QgoaT.jpg

Pliki potrzebne do uruchomienia stacji konstrukcyjnej.

B7bPv1c.jpg

Okno uruchomienia pliku głównego.

        Stacja po zbudowaniu ma wymiary ok. 70[cm] (długość) x50[cm] (szerokość) x66[cm] (wysokość) i masę ok. 17[kg]. W jej skład wchodzą: precyzyjne głowice szlifierskie, maszyna drukująca ścieżki obwodów, zbiornik na kwas, dysk twardy oraz porty wyjściowe do komputera. Nie wykazuje żadnych nadnaturalnych właściwości i służy do produkcji mikrokonstruktorów. Stację można uruchomić po podłączeniu jej do portu USB komputera. Jest ona widoczna jako dodatkowy dysk.
        Aby możliwe było działanie, należy skopiować do stacji pliki: algmain.sys, csep.com, m662.bin, mlocaldrv.sys, mlocaldrv16.sys i printerua.sys, po czym uruchomić csep.com z poziomu maszyny. Po załadowaniu usług użytkownik będzie musiał włożyć krzemową płytkę o wymiarach 15[mm]x22[mm]x3[mm] do drukarki obwodów; płytkę można dopasować, szlifując ją przy użyciu głowic. Drukarka automatycznie naniesie wzór i odda płytkę użytkownikowi. Półprodukt należy następnie zanurzyć w kwasie na około siedem sekund i starannie wysuszyć. Po całym procesie mikrokonstruktor jest gotowy do wszczepienia.

Załącznik E-M662-0042:
Lista zbudowanych stacji konstrukcyjnych:
        • 04/10/2002 - pierwsza udokumentowana stacja, zbudowana przez S█████ █████; zniszczona w ciągu dwóch tygodni od zaobserwowania działania.
        • 18/04/2007 - stacja wybudowana w ramach eksperymentu przez nieznanego naukowca, będącego w kontakcie z █████. Stacja wyprodukowała pięć sztuk mikrokonstruktorów, po czym uległa trwałemu uszkodzeniu. Lokalizacja mikrokonstruktorów pozostaje nieznana.
        • 09/07/2009 - stacja wybudowania na zlecenie wojskowe. Twórcy stacji celowo dokonali jej sabotażu; po dwóch dniach zaginęli w nieznanych okolicznościach.
        • 23/01/2010 - stacja skonstruowana przez techników fundacji SCP, po pozyskaniu planów. Na potrzeby testów wyprodukowano dwanaście sztuk mikrokonstruktorów, po czym dokonano wszczepów testerom.

Załącznik E-M662-0107:
[DO NAPISANIA]

O ile nie zaznaczono inaczej, treść tej strony objęta jest licencją Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 License